Uitleg van mijn ‘slogan’.

Zoals jullie hebben gezien staat er in koeienletters hierboven een belangrijke zin voor mij. Deze ‘slogan’ heb je ook al een aantal keer voorbij zien komen op mijn blog. Deze slogan past bij mij omdat er veel dingen gebeurd zijn in mijn leven.
Door deze slogan ben ik me bewust geworden dat mijn trauma’s of gebeurtenissen niet mijn leven hoeven te bepalen en dat het niets zegt over wie ik ben als persoon.

Lange tijd ben ik er van overtuigd geweest dat wat er speelde in mijn leven, wel mee viel. Het is vaak zo dat als jij iets mee maakt, thuis of in je omgeving, je dit bestempelt als ‘normaal’. En dat is logisch, want je weet niet beter. Voorheen als vrienden of familie wel eens zeiden: “Oh wat heftig allemaal!” Dacht ik altijd: “Dat valt toch best mee?”
Maar nu zie ik in dat wat er gebeurd is, zeker niet normaal is. En ik ben er achtergekomen dat er een verschil is tussen wie jij werkelijk bent en wat je hebt mee gemaakt. Natuurlijk zorgen de gebeurtenissen ervoor dat je wordt gevormd en dat jij bent zoals je bent. Maar jij bent nog steeds jij! Met of zonder traumatische gebeurtenissen.

Vanaf het moment dat ik ben gaan zorgen voor mijn moeder, heb ik mezelf een bepaald gedrag aangeleerd door altijd aan anderen te denken. Ik ben vanaf dat moment altijd gaan afstemmen. Mezelf gaan wegcijferen.
“Hoe wil jij het mam? Wat kan ik doen voor je?”
Ook in mijn sociale omgeving ging ik dit doen. Als de ander het maar goed heeft, dan is het oké. Dacht ik.

Ditzelfde gedrag ging door toen mijn vader de diagnose Alzheimer kreeg. Ik heb hier nooit bij stil gestaan en dit was achteraf mijn manier om te kunnen overleven in deze traumatische gebeurtenissen. Als we maar blijven afstemmen op de ander, dan hoeven we niet te voelen hoe we het zelf ervaren en hoeven we zelf geen keuzes te maken.

Tot nu! Ik ben me ervan bewust geworden dat ik ook belangrijk ben! Ik mag er ook zijn. Het is tenslotte mijn leven en niet die van de buurman of van je vriend of vriendin.
Hoe dat ging in het begin?

“Joh, wat is dat toch egoïstisch, aan jezelf denken. Dan hou je toch niemand meer over?”

“Niemand wil meer met mij omgaan, als ik aan mezelf ga denken. Mijn vrienden en familie houden van mij, omdat ik altijd aan hen denk”

Nou, niet dus!

Hoe kun je jouw leven leiden, als je het altijd maar af laat hangen van die ander?
Als je altijd maar blijft afstemmen op die ander, word je toch stapelgek?
Want zoals jullie ook weten, iedereen om je heen heeft een mening. Je doet het toch nooit voor iedereen goed.

Het klinkt allemaal heel makkelijk, aan jezelf denken. Ik ben er druk mee bezig! Ik maak tegenwoordig keuzes voor mezelf:

• Wie of wat brengt me verder?
• Wie of wat weerhoudt mij bij wat ik wil doen?
• Grenzen aangeven
• Waar ga ik in mee?
• Dingen doen waar ik energie van krijg